Prawdziwe życia Vladimira Nabokova. Trzy (auto)biografie jednego autora
DOI:
https://doi.org/10.61827/fp2024a6Słowa kluczowe:
autobiografia, Nabokov, fikcja literackaAbstrakt
Tytuł artykułu nawiązuje (nieco przewrotnie) do pierwszej anglojęzycznej powieści Nabokova Prawdziwe życie Sebastiana Knighta, której narrator podąża tropem swojego niedawno zmarłego przyrodniego brata, wybitnego pisarza, by w finale uświadomić sobie nadaremność poszukiwania prawdy obiektywnej o artyście i człowieku w ogóle. Oprócz nadmienionego tekstu, przedmiotem analizy będą także ostatnia ukończona powieść Nabokova Patrz na te arlekiny!, gdzie życie i twórczość autora ukazują się w krzywym zwierciadle fikcji literackiej, oraz jego autobiografia Pamięci, przemów, którą z kolei można rozpatrywać jako swego rodzaju „zakamuflowaną” powieść.
Pobrania
Bibliografia
Kotin A., Prawdziwe życia Vladimira Nabokova. Trzy (auto)biografie jednego autora, „Filologia Polska. Roczniki Naukowe Uniwersytetu Zielonogórskiego” 2024, nr 10, https://doi.org/10.61827/fp2024a6.
Appel A. Jr., „Ada” Described, [w:] Nabokov: Criticism, Reminiscences, Translations, and Tributes, red. A. Appel Jr., Evanston 1970.
Awierin B. (Аверин, Борис), Дар Мнемозины. Романы Набокова в контексте русской автобиографической традиции [Dar Mnemosyny. Powieści Nabokova w kontekście rosyjskiej tradycji autobiograficznej], Sankt-Petersburg 2018.
Babikow A. (Андрей Бабиков), Последний роман повествователя [Ostatnia powieść narrator], [w:] V. Nabokov (Владимир Набоков), Взгляни на арлекинов! [Spójrz na arlekiny!], Sankt-Petersburg 2014.
Barabtarlo G. (Геннадий Барабтарло), Сочинение Набокова [Tworzenie Nabokova], Moskwa 2011.
Boyd B., Vladimir Nabokov. Die amerikanischen Jahre 1940-1977, przeł. z niem. H. Wolf, U. Locke-Groß, Reinbek bei Hamburg 2005.
Czermińska M., Autobiografia i powieść, Gdańsk 1987.
Dear Bunny, Dear Volodya. The Nabokov – Wilson Letters, 1940-1971, red. S. Karlinsky, Berkeley 2001.
Dilthey W., Das Erlebnis und die Dichtung, Leipzig–Berlin 1921.
Hopfinger M., Propozycje do nowej syntezy. Literatura bez fikcji między sztuką a codziennością, [w:] M. Hopfinger, Z. Ziątek, T. Żukowski, Literatura bez fikcji między sztuką a codziennością – w stronę nowej syntezy (3), Warszawa 2018.
Engelking L., Posłowie, [w:] V. Nabokov, Prawdziwe życie Sebastiana Knighta, przeł. z ang. M. Kłobukowski, Warszawa 2003.
Engelking L., Posłowie, [w:] V. Nabokov, Patrz na te arlekiny!, przeł. z ang. A. Kołyszko, Warszawa 2005.
Nabokov V. (В. Набоков), Память, говори (Pamięci, przemów), Sankt-Petersburg 2004.
Nabokov V., Ada albo Żar. Kronika rodzinna, przeł. L. Engelking, Warszawa 2009.
Nabokov V., Dar, przeł. E. Siemaszkiewicz, Warszawa 1995.
Nabokov V., Obrona Łużyna, przeł. E. Siemaszkiewicz, Warszawa 2005.
Nabokov V., Pamięci, przemów, przeł. A. Kołyszko, Warszawa 2004.
Nabokov V., Patrz na te arlekiny!, przeł. z ang. A. Kołyszko, Warszawa 2005.
Nabokov V., Prawdziwe życie Sebastiana Knighta, przeł. z ang. M. Kłobukowski, Warszawa 2003.
Nabokov V., Wykłady o literaturze, przeł. Z. Batko, Warszawa 2000.
Sedakowa O. (Ольга Седакова), И жизни новизна. Об искусстве, вере и обществе [I życie, nowe wciąż. O sztuce, wierze i społeczeństwie], Moskwa 2022.
https://sjp.pwn.pl/slowniki/naukowy.html.
https://www.rnd.de/politik/kann-erinnern-frieden-schaffen-RUATVMSXNEGRVKUEYY4OLE
OJGI.html.
http://nabokov-lit.ru/nabokov/kritika/nabokova-predislovie-k-sborniku-stihi.htm.
http://nabokov-lit.ru/nabokov/kritika-nabokova/nikolaj-gogol/ego-smert-i-ego-molodost.htm.
http://nabokov-lit.ru/nabokov/proza/drugie-berega/drugie-berega-14.htm.
https://sites.middlebury.edu/lath/part-vii-chapter-1/.
https://www.electroniclibrary21.ru/literature/nabokov/05.shtml.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Kategorie
Licencja
Prawa autorskie (c) 2024 Andrey Kotin

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Prawa autorskie (a). Co do zasady – autorzy, niebędący pracownikami Uniwersytetu Zielonogórskiego, zachowują prawa autorskie, w tym prawa wydawnicze do artykułów, bez żadnych ograniczeń.
Prawa autorskie (b). Co do zasady – autorzy, będący pracownikami Uniwersytetu Zielonogórskiego, nie zachowują praw autorskich, w tym praw wydawniczych do artykułów. W takich przypadkach właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet Zielonogórski.






























