O poezji współczesnego poety z perspektywy baroku

Tadeusz Linkner

doi:10.34768/fp2021a12

Autor

Tadeusz Linkner Uniwersytet Gdański https://orcid.org/0000-0001-8521-2771 (unauthenticated)

DOI:

https://doi.org/10.34768/fp2021a12

Słowa kluczowe:

śmierć, vanitas, oksymoron, koncept, Stanisław Gostkowski

Abstrakt

Stanisław Gostkowski, współczesny poeta, autor siedmiu tomików, zmarł w roku 2000. Nie należał do Nowej Fali ani do Nowej Prywatności. Cenił wiersze Tymoteusza Karpowicza. W artykule piszę o pierwszym tomiku Nie chowajcie mnie żyjącego i czwartym Śmierć ma słodki zapach. Gostkowski pisał o śmierci, ale dla życia. W swojej poezji bardzo często eksponował barokową ideę vanitas. W szkicu zaprezentowano interpretację z perspektywy baroku.

Pobrania

Statystyki pobrań niedostępne.

Biogram autora

Tadeusz Linkner - Uniwersytet Gdański

Urodzony 29 stycznia 1949 r. w Chojnicach, profesor nauk humanistycznych, pracuje w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego (doktorat 1982, habilitacja 1993, profesor tytularny 2004, profesor zwyczajny 2007). Zajmuje się historią literatury Młodej Polski, mitologią słowiańską w literaturze, literaturą regionalną Kaszub i Kociewia, edytorstwem, krytyką literacką. Jest autorem, edytorem, redaktorem i współredaktorem blisko pięćdziesięciu książek, w tym piętnastu autorskich, jak chociażby Mitologia słowiańska w literaturze Młodej Polski (1991), Słowiańskie bogi i demony, Z rękopisu Bronisława Trentowskiego (1998, 2007, 2018), Zanim skończyło się maskaradą, Ze studiów nad twórczością Tadeusza Micińskiego (2003), Publicystyka Stanisława Przybyszewskiego w Wolnym Mieście Gdańsku (2015), (Za)poznawanie Żeromskiego (2017).

Bibliografia

Linkner T., O poezji współczesnego poety z perspektywy baroku, „Filologia Polska. Roczniki Naukowe Uniwersytetu Zielonogórskiego” 2021, nr 7, https://doi.org/10.34768/fp2021a12.

Dalecki Z., „Kierunki” 1973, nr 41.

Gostkowski S., Ja, król betonów, Alkoholik, „Autograf” 1995, nr 3; „Metafora” 1996, nr 25-26.

Gostkowski S., nie chowajcie mnie żyjącego, Gdańsk 1974.

Gostkowski S., Poświęcenie uczciwości, „Nowy Wyraz” 1973, nr 8, suplement.

Gostkowski S., Razem, Wrocław 1974 (wyd. Klub Młodzieży Pracującej Piwnica Świdnicka; wstęp B. Kierc i M. Garbala).

Hernas C., Barok, Warszawa 1972.

Hernas C., Zarys rozwoju literatury barokowej, [w:] Polska XVII wieku. Państwo, społeczeństwo, kultura, red. J. Tazbir, Warszawa 1969.

Jan Andrzej Morsztyn (Morstin), „Wybór poezji”, oprac. W. Weintraub, Wrocław 1988, BN I, nr 257.

Król „betonów”. Poezje wybrane z aneksem korespondencji, przygotował do druku, oprac. i opatrzył komentarzami P. Smoliński, Warszawa 2020 (wyd. Anagram).

Linkner T., Barokowość poezji Stanisława Gostkowskiego, „punkt. Almanach Gdańskich Środowisk Twórczych” 1978, nr 1.

Maj B., W zenicie bólu, „Nowy Wyraz” 1980, nr 4.

Matuszewski R., O poezji 1974: refleksje osobiste, „Odra” 1976, nr 1.

Morsztyn H., „Światowa rozkosz”, wyd. A. Karpiński, Warszawa 1995 (Biblioteka Pisarzy Staropolskich, IBL, t. 1).

Nagórska A., Sanktuarium rozpaczliwe, „Twórczość” 1999, nr 6.

Nyczek T., Zbędny, umarły, żyję jeszcze, „Miesięcznik Literacki” 1979, nr 7.

Sarbiewski M.K., Wykłady poetyki, przeł. S. Skimina, Wrocław 1958 (BPP B 5).

Waśkiewicz A.K., Posłowie, [w:] S. Gostkowski, Z każdym dniem narasta lęk. Wiersze ostatnie, Gdańsk 2008.