Wileńskie miejsca Adama Mickiewicza utrwalone we współczesnych przewodnikach po Mieście wieszczów. (Refleksje językoznawcy-filologa)
DOI:
https://doi.org/10.34768/fp2016a4Słowa kluczowe:
Mickiewicz, Wilno, miejsce, językoznawstwo erudycyjneAbstrakt
Uniwersytet Wileński, adresy kolejnych miejsc zamieszkania, nazwy miejsc koleżeńskich spotkań, adres loży masońskiej, nazwy domów, w których tętniło wileńskie życie towarzyskie, adresy wydawnictwa Józefa Zawadzkiego, Teatr Wielki przy ulicy Trockiej, Klasztor Bazylianów, Ogród Botaniczny profesora Jundziłła, ogród z austerią „Chiny”, traktiernia „Tivoli”, Belmont – góra filaretów, Ostra Brama, Katedra Wileńska, Kościół św. Jana, międzywojenna ulica Mickiewicza..., wszystkie te miejsca związane z autorem Pana Tadeusza stały się przyczynkiem do lingwistycznofilologicznych rozważań, uzasadniających tezę, że Wilno jest Miastem Mickiewicza, który spędził w nim jeden z najbardziej interesujących okresów swojego życia. Wileńskie nazwy wyekscerpowane ze współczesnych przewodników po Mieście romantyków, zinterpretowane zgodnie z zasadami językoznawstwa erudycyjnego, „ocalają od zapomnienia” nie tylko sygnowane nimi mickiewiczowskie miejsca; pozwalają też na rekonstrukcję tamtej wileńskiej topografii.
Pobrania
Bibliografia
LITERATURA CYTOWANA
Anusiewicz J., Kulturowa teoria języka. Zarys problematyki, [w:] Języka a Kultura 1: Podstawowe pojęcia i problemy, red. J. Anusiewicz, J. Bartmiński, Wrocław 1991.
Dylewski A., Wilno, Warszawa 2009.
Dylewski A., Wilno po polsku, Warszawa 2007.
Handke K., Polskie nazewnictwo miejskie, Warszawa 1990.
Inny słownik języka polskiego PWN, red. M. Bańko, t. 1-2, Warszawa 2000.
Jamski P. J., Wilno, Kraków 2005.
Jaworski J., Podręczna gramatyka języka polskiego, Warszawa 1974.
Koprowski M. A., Wilno. Historia. Ludzie. Tradycje, Warszawa 2013.
Libera L., Mickiewicz, Zielona Góra 2015.
Lizisowa M. T., Języki pogranicza wschodniego, [w:] Kultura pogranicza wschodniego. Zarys encyklopedyczny, red. T. Budrewicz, T. Bujnicki, J. S. Ossowski, Warszawa 2011.
Łukasiewicz J., Mickiewicz, Wrocław 1996.
Malczewski J., Nauka o języku, Warszawa 1990.
Ostrowski J. K., Kresy – piękno utracone, Ożarów Mazowiecki 2015.
Pisarkowa K., Okolicznik, [w:] Encyklopedia języka polskiego, red. S. Urbańczyk, M. Kucała, Wrocław-Warszawa-Kraków 1999.
Ruszczyńska M., Pogranicze. Studia i szkice literackie, Zielona Góra 2015.
Rzetelska-Feleszko E., W świecie nazw własnych, Warszawa-Kraków 2006.
Rymkiewicz J. M., Wilno, [w:] J. M. Rymkiewicz, D. Sawicka, A. Witkowska, M. Zielińska, Mickiewicz. Encyklopedia, Warszawa 2001.
Skorupka S., Słownik frazeologiczny języka polskiego, t. 1, Warszawa 1985.
Słownik języka polskiego, red. W. Doroszewski, t. 1-11, Warszawa 1958-1969.
Słownik języka polskiego, red. M. Szymczak, t. 1-3, Warszawa 1988-1989.
Szagun D., Nauka wyrazów w „Początkach botaniki” Stanisława Jundziłła, [w:] Studia Kresowe, t. 1: Język – Literatura – Historia, red. K. Węgorowska, Zielona Góra-Warszawa 2010.
Tokarski J., Słownik wyrazów obcych PWN, Warszawa 1980.
Venclova T., Wilno. Przewodnik, Vilnius 2005.
Węgorowska K., Historia Wielkiego Księstwa Litewskiego zachowana w nazwach własnych wileńskich pałaców, [w:] „Młodsza Europa” – Od średniowiecza do współczesności, red. J. Jurkiewicz, W. Strzyżewski, Zielona Góra 2008.
Węgorowska K., Językowe świadectwa kultury i obyczajowości Kresów Północno-Wschodnich utrwalone we wspomnieniach ich byłych mieszkańców, Zielona Góra 2004.
Węgorowska K., Językoznawstwo erudycyjne w uniwersyteckiej edukacji polonistycznej, [w:] Edukacja literacka wobec przemian cywilizacyjnych i kulturowych, red. M. Sinica, L. Jazownik, Zielona Góra 2008.
Węgorowska K., Kamienie i klejnoty w języku, kulturze, sztuce, Warszawa-Zielona Góra 2012.
Węgorowska K., Dzieje Wilna i Wielkiego Księstwa Litewskiego utrwalone w nazwach własnych wileńskich domów, [w:] Język, społeczeństwo, wartości, red. E. Laskowska, I. Benenowska, M. Jaracz, Bydgoszcz 2008.
Węgorowska K., Symboliczno-metaforyczne nazwy Wilna, [w:] w:] Miasto – przestrzeń zróżnicowana językowo, kulturowo i społeczne 2, red. M. Święcicka, Bydgoszcz 2008.
Węgorowska K., Wokół dawnych i współczesnych nazw własnych trzynastu dziedzińców Uniwersytetu Wileńskiego, [w:] Ze studiów nad językami i literaturami wschodniosłowiańskimi, red. A. Ksenicz, P. Stasińska, Zielona Góra 2008.
Węgorowska K., Językowo-kulturowo-symboliczna ikona Madonny z Ostrej Bramy, [w:] Językowe i kulturowe dziedzictwo Wielkiego Księstwa Litewskiego. Księga jubileuszowa na 1000-lecie Litwy, red. J. Mędelska, Z. Sawaniewska-Mochowa, Bydgoszcz 2010.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Kategorie
Licencja
Prawa autorskie (c) 2016 Katarzyna Węgorowska
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Prawa autorskie (a). Co do zasady – autorzy, niebędący pracownikami Uniwersytetu Zielonogórskiego, zachowują prawa autorskie, w tym prawa wydawnicze do artykułów, bez żadnych ograniczeń.
Prawa autorskie (b). Co do zasady – autorzy, będący pracownikami Uniwersytetu Zielonogórskiego, nie zachowują praw autorskich, w tym praw wydawniczych do artykułów. W takich przypadkach właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet Zielonogórski.
