Dlaczego Augustyn napisał Wyznania?
DOI:
https://doi.org/10.61827/fp2024a4Słowa kluczowe:
Augustyn, Wyznania, autobiografia, sławienie Boga, pokora , modlitwa , wędrówka duchowaAbstrakt
Wyznania świętego Augustyna ze swoją specyfiką literacką i duchową wyznaczyły ważny kierunek w piśmiennictwie chrześcijańskim, który ciągle jest kontynuowany, i to nie tylko w środowiskach chrześcijańskich. Dyskutuje się w badaniach, dotyczących Biskupa z Hippony, co skłoniło go do napisania tego autobiograficznego dzieła. W niniejszym artykule nawiązujemy do hipotezy, że dokonało się to pod wpływem Paulina z Noli. Wskazujemy następnie motywy, które określiły już konkretną realizację zamysłu Augustyna, a zwłaszcza motyw sławienia Boga i uznania swojej grzeszności. Te dwa główne motywy dopełniają motywy okazania pomocy braciom w drodze do świętości poprzez „opowiadanie” dzieł, jakie Bóg w nim wypełnił, oraz motyw prośby skierowanej do braci, aby otrzymać od nich modlitewną pomoc. W swoim ostatecznym kształcie dzieło Augustyna stanowi ważną pomoc okazaną chrześcijanom w kształtowaniu ich wędrówki prowadzącej do Boga.
Pobrania
Bibliografia
Królikowski J., Dlaczego Augustyn napisał Wyznania?, „Filologia Polska. Roczniki Naukowe Uniwersytetu Zielonogórskiego” 2024, nr 10, https://doi.org/10.61827/fp2024a4.
Augustyn, Listy, przeł. W. Eborowicz, Pelplin 1991.
Augustyn, Pisma katechetyczne, przeł. S. Budzik, Warszawa 1952.
Augustyn, Wyznania, przeł. Z. Kubiak, Warszawa 1992.
Baronius C., Annales Ecclesiastici, ed. A. Theiner, t. 6 (388-411), [Paris] 1866.
Benedykt XVI, Św. Augustyn (II), „L’Osservatore Romano” 2008 (29), nr 3.
Courcelle P., Les Confessions de saint Augustin dans la tradition littéraire. Antécédents et postérité, Paris 1965.
Courcelle P., Recherches sur les „Confessions” de saint Augustin, Paris 1968.
Czuj J., Nieśmiertelna książka, Warszawa 1939.
Die Confessiones des Augustinus von Hippo. Einführung und Interpretationen zu den drei zehn Büchern, red. N. Fischer, C. Mayer, Freiburg–Basel–Wien 1998.
Le Confessioni di Agostino (402-2002): bilancio e prospettive. XXXI Incontro di studiosi dell’antichità cristiana, Roma, 2-4 maggio 2002, Roma 2003 (Studia Ephemeridis „Augustinianum”, 85).
Leonardi C., Agiografie medievali, Firenze 2011.
Lyotard J.-F., La Confession d’Augustin, Paris 1998.
Paulin z Noli, Listy 1-50, przeł. M. Wysocki, J. Pałucki, M. Pyzik-Turska, Kraków 2019 (Źródła Myśli Teologicznej, 82).
Rodriguez J.M., El libro de las Confessiones, [w:] „Le Confessioni” di Agostino di Ippona. Libri VI-IX, Palermo 1985, s. 9-44.
Sciacca M.F., Sant’Agostino, Milano 2021.
Starowieyski M., Szymusiak J.M., Słownik wczesnochrześcijańskiego piśmiennictwa, Poznań 2018.
Trapè A., Introduzione, [w:] Agostino, Le Confessioni, Roma 1965, s. IX-CXXI (Nuova Biblioteca Agostiniana, I).
Trapè A., Święty Augustyn. Człowiek, duszpasterz, mistyk, przeł. J. Sulowski, Warszawa 1987.
Vigini G., Il libro cristiano nella storia della cultura, t. 1: Dal I al VI secolo, Milano 2015.
Vita Sancti Aurelii Augustini, Hipponensis episcopi, ex jus potissimum scripts concinnata, [w:] Patrologia Latina, t. 32, Parisiis 1865.
Wirgiliusz, Eneida, przeł. Z. Kubiak, Warszawa 1987.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Kategorie
Licencja
Prawa autorskie (c) 2024 Janusz Królikowski
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Prawa autorskie (a). Co do zasady – autorzy, niebędący pracownikami Uniwersytetu Zielonogórskiego, zachowują prawa autorskie, w tym prawa wydawnicze do artykułów, bez żadnych ograniczeń.
Prawa autorskie (b). Co do zasady – autorzy, będący pracownikami Uniwersytetu Zielonogórskiego, nie zachowują praw autorskich, w tym praw wydawniczych do artykułów. W takich przypadkach właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet Zielonogórski.
